عميد الدوله ابو منصور بن جهير ، و سديد الملك ابو المعالى المفضل بن عبد الرزاق اصفهانى ، و زعيم الرؤساء ابو القاسم بن جهير ، و مجد الدين ابو المعالى هبة الله بن مطلب ، و نظام الدين ابو منصور حسين بن محمد . كسانى كه نيابت وزارت داشتند نيز عبارت بودند از : امين الدوله ابو سعد بن موصلايا ، و قاضى القضاة ابو الحسن ، على ابن دامغانى . در روزگار او سه پادشاه از جهان رفتند كه بنامشان در حضور او خطبه خوانده مىشد . اين سه پادشاه عبارت بودند از : تاج الدوله تتش بن الب ارسلان ، و سلطان بركيارق ، و سلطان محمد فرزند ملكشاه سلجوقى . بيان برخى از صفات و اخلاق او اين خليفه - رضى الله عنه - مردى نرم خوى و جوانمرد بود . نوع‌پرورى و خيرخواهى در حق مردم را دوست داشت و به كارهاى نيك مبادرت ميورزيد . در انجام امور خير و همچنين كارهائى كه پاداش اخروى در پىداشت ، درنگ جائز نمىدانست . كوشش‌ها و خدمات افراد را ناديده نمىگرفت و هيچگاه به تقاضاى مساعدت پاسخ نامساعد نمىداد . وقتى كسى را بر سر كارى ميگماشت ، به وى اعتماد بسيار مىكرد . به سعايت بدگوى و سخن‌چين گوش نمىداد و به گفتار او توجه نمىكرد . كسى ازو نديده بود كه دو رنگى و دو دلى به خرج دهد و به - گفته مغرضان از راى خود برگردد .